SPADKOBIERCY
Znajomi ze stałego lądu uważają, że wiedzie mi się jak w raju,
gdyż żyję na Hawajach.
Niekończące się wakacje.
Myślą, że wyłącznie sączymy drinki, machamy biodrami i łapiemy fale.
Czy oni powariowali?
Uważają, że nam życie nie doskwiera?
Jak mogą sądzić, że nasze rodziny są normalniejsze?
Nasze raki mniej złośliwe...
a rozterki mniej bolesne?
Do cholery, od piętnastu lat nie surfowałem.
Przez ostatnie dwadzieścia trzy dni
żyłem w raju pełnym kroplówek, cewników i rurek intubacyjnych.
Jeśli to raj, to niech się pierdoli.
Oto Elizabeth Thorson-King, moja żona.
Dwadzieścia trzy dni temu podczas wyścigu wyleciała z motorówki
i doznała urazu głowy, niemalże utonęła.
Gdy dowiedziałem się o wypadku i śpiączce,
nie było mnie nawet w mieście.
Byłem w interesach na Maui i nie rozmawialiśmy od trzech dni.
W pewnym sensie nie rozmawialiśmy od miesięcy.
Jeśli to ma przykuć moją uwagę, to wiedz, że ci się udało.
Jestem już gotów.
Gotów na rozmowę.
Na zmianę.
Jestem gotów być prawdziwym mężem i ojcem.
Tylko się obudź.
O nic więcej nie proszę.
Cześć, Noe. Co się stało?
Dzwoni nauczycielka Scottie, ponoć to coś pilnego.
Dobrze, przełącz ją.
Scottie nie powinna pokazywać ich pozostałym uczniom.
Niektórych one zaniepokoiły, a rodzice się uskarżają.
Strasznie zainteresowała się całą tą fotografią.
- Nie miałem pojęcia... - Spotykamy się z tym na co dzień.
Dzieci odreagowują problemy domowe w szkole.
A pańska rodzina przechodzi naprawdę trudne chwile.
Rozmawiał pan ze Scottie o problemach, z jakimi się boryka?
- Oczywiście. - Zachęcał do dzielenia się uczuciami?
- To ważne. - Rozumiem.
Dlaczego zaniosłaś fotografie mamy na zaliczenie ze sztuki?
Bo jestem fotografką, taką prawdziwą.
Nieprawda. Przesadzasz i tyle.
Czytałam o tym, pewna sławna fotografka
fotografowała matkę, gdy ta konała w szpitalu.
To się nazywa sztuką. Robię dokładnie to samo.
Mama jest ciężko chora, ale nie umierająca,
a po drugie, nie dzieli się sprawami prywatnymi z obcymi.
A to, co dzieje się z mamą, należy do takich spraw.
- Zgłodniałam, zjemy hamburgera? - Nie.
Ostatnio sam zajmowałem się Scottie, gdy miała trzy latka.
Teraz ma dziesięć, a ja nie mam pojęcia, co robić.
Ale chcę zjeść teraz, a nie za godzinę.
A skoro Elizabeth leżała w szpitalu, ona wystawiała mnie na próbę.
Jestem rodzicem zapasowym. Dublerem.
- Matt King, w czym mogę pomóc? - Chodzi o Scottie...
Wysyła mojej córce, Lani, okropne wiadomości
i chcę, by przestała.
Ostatnio napisała:
"Wiemy, że w wakacje urosły ci łoniaki".
Moja córka nic nie poradzi na to, że dojrzewa nieco szybciej.
- Nie widzi pan w tym nic złego? - To w ogóle nie w jej stylu.
Zazwyczaj jest bardzo miła.
Jej matka jest w złym stanie i chyba w ten sposób odreagowuje.
Współczuję problemom, z jakimi się borykacie,
ale moja córka wraca ze szkoły ze łzami w oczach.
Rozumiem panią i przepraszam.
To Scottie powinno być przykro.
Chcę, żeby przyszła do nas, przeprosiła moją córkę
i nie wysyłała jej więcej jakichkolwiek wiadomości.
Jeśli nie przeprosi, zgłoszę to dziekanowi.
Pieniądze tego nie załatwią.
Poda mi pani adres?
Dziękuję za przyjście.
Witam.
Zapomniałam dodać, że odmówiła wspinania się w parze z Lani,
gdyż bała się, że wpadnie do jej tyłka.
Żeby to jeszcze miało jakiś sens...
Scottie...
chcesz coś powiedzieć Lani?
- Przepraszam... - Nic się nie stało.
Miło było was poznać.
Powinnaś czasem nas odwiedzić i popływać albo pospacerować.
Jej wcale nie jest przykro.
- I będzie zachowywać się tak samo. - Nie będzie.
Scottie, przestaniesz, prawda?
I jest ci naprawdę przykro?
- Panie King? - Słucham.
Powodzenia ze sprzedażą.
Pańska decyzja ponoć odciśnie piętno
na hawajskim rynku nieruchomości.
Nie mówiąc już o całym krajobrazie Kauai.
- Setki milionów dolarów... - Owszem, to poważna decyzja.
Rodzina mojego męża stamtąd pochodzi.
Całe życie spędzili na Hanapepe.
Mają nadzieję, że nie dojdzie do sprzedaży.
Co pani nie powie?
To wprowadzi ogromny chaos.
Nie dość, że Liz jest w śpiączce, cały stan czeka na moją decyzję,
komu sprzedam 25 tys. akrów nieskazitelnej ziemi Hawajów,
która należy do mojej rodziny od lat 60. XIX wieku.
Wielu moich krewnych jest biednych, ale ta sprzedaż ma to zmienić.
Za sześć dni spotykamy się, by zatwierdzić nabywcę,
aczkolwiek od śmierci ojca to ja jestem jedynym powiernikiem,
co oznacza, że decyzja należy wyłącznie do mnie.
Moją praprababcią była księżniczka Margareth Kealohilani.
Jedna z ostatnich bezpośrednich spadkobierców króla Kamehameha.
Początkowo miała wyjść za mąż za kuzyna,
ale zakochała się w Edwardzie Kingu, amerykańskim bankierze,
którego rodzice byli misjonarzami.
Pomiędzy jej ogromnym spadkiem a jego umowami ziemnymi
pokolenia ich spadkobierców, czyli nas wszystkich,
patrzyły jak dawny dorobek się powiększa
i trafia do naszych kieszeni za sprawą transakcji.
Teraz "Zasada przeciwko wiecznym nieruchomościom"
zmusza nas do zerwania powiernictwa.
Sprzedajemy więc ostatni dziewiczy teren Hawajów.
W przeciwieństwie do krewnych nie tknąłem funduszu powierniczego.
Tak jak niegdyś mój ojciec, żyję jedynie z praktyki prawniczej.
Nie chcę, by moje córki dorastały rozpuszczane.
Liz oskarża mnie o bycie sknerą, ale popieram mojego ojca.
Dzieciom należy dać tyle, by mogły coś robić,
ale nie tyle, by nie robiły absolutnie nic.
Matt...
przybyli twoi krewni.
Jestem nie tylko jedynym powiernikiem, a specjalizuję się również
w prawie nieruchomości.
Więc co bardziej zaangażowani krewni
spotykają się ze mną, by przeanalizować oferty.
Kuzyn Hal...
Kuzyn Milo...
Kuzyn Stan...
Kuzyn Six...
Kuzyn Wink...
Kuzynka Connie...
oraz kuzyn Dave, którzy są całkowicie przeciwni transakcji.
Cieszę się, że cię widzę.
Nie dajcie się zwieść ich wyglądowi.
Na Hawajach najbardziej wpływowi przypominają żebraków i kaskaderów.
To na czym stoimy?
Wszystkie oferty są praktycznie identyczne.
Hotele, centra handlowe, apartamentowce czy pola golfowe.
Poważnie martwię się o...
Spółka z Chicago oferuje pół miliarda dolarów,
ale skłaniamy się niższej ofercie złożonej przez Dona Holitzera.
Pochodzi z Kauai i zbił fortunę w Dolinie Krzemowej.
Stary kuzyn Hugh nas do tego namawia, więc czemu by nie?
Pieniądze pochodzące z Hawajów pozostaną w tym samym miejscu.
Wiem, że Elizabeth z tego wyjdzie.
Jeszcze nie pora na nią.
Zbudzi się, Scottie i Alexandra odzyskają swoją matkę,
a my porozmawiamy o naszym małżeństwie.
Wierzę, że uda mi się to wszystko naprostować.
Sprzedam ziemię, rzucę kancelarię i kupię jej, co zapragnie.
Ogromną łódź, dom we Francji...
Wyruszymy we dwoje w podróż dookoła świata.
Ponownie się do siebie zbliżymy. Jak za starych, dobrych czasów.
Matthew, żałuję, że przynoszę złe wieści.
Ale razem z doktorami Chun i Mueller twierdzimy, że jej stan...
się pogarsza.
Zanikły odruchy oczne oraz reakcja źrenic na światło.
Cały pień mózgu w ogóle nie odpowiada.
Urządzenia mogą utrzymywać ją przy życiu,
ale komfort jej życia będzie tak niski,
praktycznie identyczny jak dotychczas.
Nigdy nie powróci do pierwotnego stanu.
Wiemy o tym już teraz.
Posłuchaj...
nawet nie wiesz, jak mi przykro, że muszę ci o tym mówić.
Masz przecież dwie córki.
Nie jesteśmy w stanie zrobić nic więcej.
Więc jeśli odłączymy ją od tych wszystkich urządzeń...
Nie ma żadnego "jeśli",
to wyłącznie kwestia czasu. Wiesz, że to mój prawny obowiązek.
Ile czasu jej zostało?
Ciężko stwierdzić...
Może kilka dni, a równie dobrze tygodni.
Ale powinieneś pod uwagę wziąć tę pierwszą możliwość.
Natychmiast muszę ją zgłosić jako dawczynię organów.
Matt...
Elizabeth ma wielu przyjaciół.
Wiodła wspaniałe życie.
Jeśli chcesz dać im możliwość pożegnania się z nią,
co jest akurat normalne, to powinieneś już ich informować.
A wtedy, gdy nadejdzie ten ostatni dzień,
będą czuli się na niego gotowi.
Przynajmniej na tyle, na ile to możliwe.
Tak mi przykro, Matt.
- Przyszedł. - Co słychać?
Co tu się dzieje?
Wyglądała strasznie blado, odkąd leży tu jak w klatce
i czułaby się zażenowana, gdyby nikt nie pomógł jej z makijażem.
Dostałoby mi się za to.
Oczywiście Kai opowiedziała jej o najnowszej plotce.
Żebym nie musiała opowiadać jej wszystkiego później.
Po drodze wpadliśmy do ciebie
i uzupełniliśmy lodówkę, wystarczy wrzucić do mikrofali.
Dzięki.
Jakieś nowe wieści? Coś się zmieniło?
Raczej niewiele, pobudzają nerki i inne organy do pracy.
I liczą, że wszystko się ułoży.
KLUB WIOŚLARSKI
W tym klubie mają wyśmienite jedzenie.
Naprawdę się starają.
Dlaczego nazywają to meduzą?
Ta nazwa ma się nijak do tego czegoś.
Nie mam zielonego pojęcia.
Zadajesz trudne pytania. Robisz się dla mnie zbyt mądra.
Spytam mamę, gdy się obudzi.
Będzie pamiętała wszystko, co wiedziała przed wypadkiem?
Nie wiem.
Zaraz wrócę.
Cześć, Matt. Cześć, Scottie.
Troy...
Więc co się dzieje?
Jak z Elizabeth?
Bez zmian.
Odwiedziłem ją tydzień temu...
wyglądała raczej w porządku.
Więc czemu pytasz?
Chciałem dowiedzieć się, co u niej nowego.
Modlę się za nią każdego dnia.
I za was również. Naprawdę.
Chciałem powiedzieć, że gdy tam byłem, mówiłem do niej...
a ona poruszyła ręką...
I to dodało mi otuchy. Uznałem to za pokrzepiający sygnał.
Starczy tego.
Ona naprawdę mnie słyszała.
Posłuchaj, Troy...
Wracaj do przyjaciół. Nie żywimy do ciebie urazy.
Zapomnijmy o tym.
Mówiłem ci, Matt.
Ostrzegałem, że woda była wzburzona. Mówiłem to setki razy.
To samo mogło spotkać mnie.
Ocean był bardzo porywczy. Spytaj, kogo chcesz.
To nie ty miałeś prowadzić, tylko ona.
Sama mnie o to poprosiła.
Tak samo jak kazała mi wyprzedzać drugą łódź przed zakrętem.
Chodzi o twoje nastawienie względem mnie.
Okropnie się czuję z tego powodu.
Sam nieomal utonąłem, gdy łódź się wywróciła...
Zaczekaj.
Nie słuchaj go.
To baran.
- Nienawidzę go. - Tak...
wiem o tym.
Zróbmy coś zwariowanego.
Pojedźmy na lotnisko...
polećmy na Hawai'i i zróbmy niespodziankę twojej siostrze.
Co ty na to?
Teraz?
Pewnie, będzie zabawnie. Nie spodziewa się nas.
A poza tym... sprowadzimy ją tutaj.
Nie uważasz, że powinna być tutaj z nami?
Nie tęsknisz za nią? Bo ja tak.
Skoro ja nie chodzę do szkoły, to ona też nie powinna.
No to ustalone, chodźmy.
Troy...
Jakimś cudem to dla mnie normalne, że córka jest na innej wyspie.
Rodzina przypomina archipelag.
Jesteśmy częścią całości, ale zarówno rozdzieleni i samotni.
Powoli, lecz nieustannie oddalającymi się od siebie.
To nie tutaj.
Wracaj do łóżka, Rylan. Nic się nie stało.
Obudź współlokatorkę.
Ale Alex nie ma.
- A gdzie jest? - Pewnie gdzieś na dworze.
Gdzie na dworze?
Dziewczęta, co wy wyprawiacie?
Uciekamy.
- Kurwa! - Alex!
To ja, Scottie.
Płacę 35 tys. rocznie, żeby zapobiegano czemuś takiemu.
Alex!
Tata?
- Mój pierdolony tatuś przyjechał. - Uważaj, co mówisz.
Takie zachowanie jest nie do przyjęcia.
Jak leci, tato?
Co się dzieje?
Musisz przyjechać do domu i zobaczyć się z mamą.
Chuj z nią.
Co mówiłam o twoim słownictwie?
Możesz zostać za to wyrzucona.
Czemu wszystkie kobiety mojego życia dążą do autodestrukcji?
Elizabeth i jej motocykle, motorówki...
oraz alkohol.
Aleksandra wraz z narkotykami i starszymi chłopakami.
No i Scottie,
pozostawiona bez Elizabeth,
jakie ma szanse, wyłącznie ze mną u boku?
Kładź się spać.
I gotowe.
Smacznego.
Nie lubię jajek.
Czemu nie powiedziałaś mi, zanim je zrobiłem?
Bo myślałam, że są dla ciebie.
Dzień dobry.
Jak się czujesz?
Kacyk?
Czemu mnie to nie dziwi?
- Ponoć miałaś się ogarnąć. - I tak właśnie zrobiłam.
A wczoraj tylko piłam.
Radziłam sobie naprawdę dobrze. Ale tego nikt nie dostrzega.
Poprawiłam oceny...
Dobrze wypadłam w tej głupiej sztuce, na którą nie przyszliście?
Pamiętasz chociaż, jak się zwała?
Tak też myślałam.
A co, jeśli piłam tylko tej nocy, kiedy postanowiłeś wpaść?
I co, kurwa, z tego?
Przy Scottie uważaj na to, co mówisz.
Nie przeszkadza mi to.
I tak uważaj.
Posłuchaj...
dobrze cię widzieć.
Witamy w domu.
Zjesz jajecznicę?
No nie wierzę.
Co?
O Boże.
- Alex? - Co powiedziała?
Możemy porozmawiać?
Woda jest strasznie brudna.
Że co?
Nie.
- Naprawdę musimy porozmawiać. - Nic mi nie mówiła.
O Boże, kto by pomyślał.
Muszę kończyć.
No, do zobaczenia później.
Kiedy przychodzi ten facet od basenu?
Przychodzi...
W sumie to nie wiem kiedy.
Świetnie.
Sid do nas wpadnie.
A kto to?
Naprawdę bliski znajomy ze szkoły. Kumplujemy się od lat.
No dobrze.
Chce wspierać mnie w tym wszystkim.
- Znam jego rodziców? - Nie.
Może zostać na noc?
Spójrzcie na mnie.
Co to, kurwa, ma być? Zdejmuj moją bieliznę, wariatko.
Nie, nie, nie.
Wejdź do środka i załóż strój kąpielowy.
- Czemu? - Idź.
Świetnie ci idzie.
Między innymi dlatego cię tu ściągnąłem.
Musisz mi z nią pomóc. Nie wiem, co robić.
Może, gdybyś spędzał z nią więcej czasu,
nie zachowywałaby się jak jakiś przygłup.
Zabierz ją z miasta. Jedźcie pod namioty na Kauai.
Mama zawsze tak ze mną robiła, gdy mi odbijało.
Posłuchaj.
Musisz mnie wysłuchać.
- Z mamą nie jest za dobrze. - Co ty nie powiesz?
Naprawdę.
Właśnie się dowiedziałem, że nigdy się nie wybudzi.
Teraz to już pewne.
Lekarze przestaną się nią zajmować.
Matka sama tego chciała. Miała taką...
Miała taką wolę,
byśmy tak właśnie postąpili.
Oboje.
Rozumiesz, o czym mówię?
Dlatego cię sprowadziłem.
Musimy pozwolić jej odejść.
Musiałeś powiedzieć mi to, gdy byłam w basenie?
Alex...
No co?
Czego chcesz?
Dowiedziałem się wczoraj.
Wspólnie musimy przez to przejść.
Ty, Scottie i ja.
Muszę powiadomić wszystkich o tym, co się dzieje.
Rodzinę i kilku bliskich przyjaciół.
Nieraz będę potrzebował cię u mego boku.
A nieraz będziesz musiała zaopiekować się Scottie.
Mam chodzić z tobą i mówić ludziom, że mama umiera?
Niby jaki w tym sens?
Mówić im o tym, patrzeć, jak płaczą, radzić sobie z ich emocjami.
Wiesz, jakie to będzie przytłaczające? Po prostu do nich zadzwoń.
Alex, to nie jest coś, co ktokolwiek chce robić.
Musimy jednak powiedzieć dziadkowi, Tutu i kilku znajomym.
Mają prawo wiedzieć i móc się pożegnać.
Nie będę rozmawiała o mamie.
Musisz zapomnieć o tym, o co kłóciłaś się z mamą w święta.
Dorośnij.
Kochasz mamę, a ona ciebie.
Nie mogę o tym zapomnieć.
Musisz.
Nie masz pojęcia, o co poszło.
Tato...
mama cię zdradzała.
O to się kłóciłyśmy.
Gdy przyjechałam na święta, przyłapałam ją z innym.
Niedobrze mi się robiło, gdy widziałam was razem.
Wróciłam do szkoły, myśląc, że to był koniec naszych relacji.
Miałam zadzwonić i powiedzieć ci o wszystkim,
ale wtedy doszło do wypadku i...
chyba czekałam, aż się obudzi.
Niczego się nie domyślałeś, prawda?
Prawda?
Do ciebie też czułam odrazę. Wiecznie jesteś zajęty.
Co to znaczy, że przyłapałaś ją z innym?
Szłam z Brandy na basen Black Point...
i zobaczyłam mamę z jakimś dupkiem wchodzących do jakiegoś domu.
Pewnie jego.
Tylko tyle? To mógł być ktokolwiek.
Zwłaszcza że łapał ją za tyłek.
To było ohydne.
- Co było później? - Nie wiem, weszli do środka.
Parę dni później powiedziałam jej o wszystkim.
I?
Najpierw udawała, że nie wie, o czym mówię.
Jakbym była, kurwa, ślepa.
Później się wściekła, zaczęła wrzeszczeć i zaprzeczać.
Wtedy postanowiłam, że nie chcę jej znać.
Kto to był?
Nie wiem, jakiś facet.
Jak wyglądał?
Miał ciemne włosy.
Popilnuj siostry.
Halo?
Kai?
Mark?
To ja, Matt.
Czekaj... Halo?
To ja, Matt.
Cześć, Matt.
- Przychodzę nie w porę? - Nie, tylko się kłóciliśmy.
Właź. Zrobić ci kawę? Czego się napijesz?
Nie, dzięki.
- Kłóciliśmy się o głupotę. - To nie głupota.
Chce urządzać imprezy z masą gości, co oczywiście robimy,
- ale kto odwala całą robotę? Ja. - Przecież nic nie musisz robić.
- W tym rzecz. - Właśnie, że muszę.
Odwalasz zbędną robotę. Nikt nie każe ci
sprzątać, kupować nowych ciuchów...
- Mam chodzić w starych ciuchach? - ...czy ciągle zmieniać dekoracje.
Możemy zaprosić gości i podawać im to, co mamy.
Porozmawiamy o tym później.
Matt, nic się nie stało?
Jakieś wieści?
Owszem, ale o tym za chwilę.
Kto to jest?
Kocha go?
Kto to jest?
Matt...
Nie chciałem stawiać was w takiej sytuacji,
ale to chyba nie moja wina, co?
Chciałbym wiedzieć, z kim moja żona... się spotykała.
- Matt, jesteś wściekły. - Jesteś niezwykle spostrzegawcza.
Wiesz, co o tym sądzę?
Porozmawiamy o tym później. Musisz trochę ochłonąć.
To Troy? Ten jebany neandertalczyk?
Nie znasz go.
Mark, nawet nie próbuj... Wstydziłbyś się.
Jesteś jej przyjacielem.
Tak samo jak przyjacielem Matta.
A to jest niezwykła i dramatyczna sytuacja
i na jego miejscu chciałbym wiedzieć.
Ale nie zdradzaj jej, gdy nie może się nawet obronić.
Matt...
wiem, że nie chcesz tego słuchać,
ale to nie była jej wina.
Wasze małżeństwo nie było... Czuła się samotna.
Więc teraz czas na frazesy o kobietach?
Kobiety nigdy nie są niczemu winne.
Czy przed wypadkiem nadal się spotykali?
Ale ja nic nie wiem.
Zawsze, gdy Kai o tym wspominała, wychodziłem z pokoju.
A ty?
Pewnie ją zachęcałaś, by dodać własnemu życiu dramaturgii.
Kogo chcesz chronić? Ona tego nie potrzebuje.
To koniec. Ona umiera.
- Nie mów tak. - Wczoraj miałem wam powiedzieć.
Nigdy się nie obudzi. Rozumiesz, co do ciebie mówię?
Umrze.
Wyciągamy wtyczkę.
Malowałaś trupa.
Uspokój się, Matt.
Chyba przesadziłeś.
Kocha go?
Kogo to obchodzi, skoro i tak zaraz umrze?
Tak, kocha go...
a raczej kochała, nieważne. Szalała na jego punkcie i chciała...
poprosić cię o rozwód.
Nie powiedziałaś mi, o kim mowa.
To i tak bez znaczenia.
Matt.
Brian Speer.
Tak się nazywa.
Przez dwa "e".
Cześć, tatusiu.
- To jest Sid. - Cześć, Sid.
Jak leci, stary?
Nigdy więcej tego nie rób.
Zbieraj się, idziemy do dziadków.
Scottie, ciocia Esther się tobą zajmie.
Tato, Sid pójdzie z nami.
Ten weekend to czas, by załatwić sprawy rodzinne.
Sid nie będzie chciał się z nimi widzieć. Zanudzi się na śmierć.
Mówiłam ci, że będzie przy mnie.
Przy nim będę grzeczniejsza.
Co mogę powiedzieć?
Nic z tego nie rozumiem.
Jeśli chcesz, to ci pomogę.
Stek bzdur.
To dokładne wytyczne,
instrukcje dotyczące tego, czego od nas oczekuje...
Doskonale wiem, co jest tu napisane.
Nie chce, byśmy patrzyli, jak gnije.
Skoro lekarze są bezradni, chce wziąć los w swoje ręce.
Mądrze z jej strony, że to napisała.
Zawsze była rozważna.
I silna.
Znacznie silniejsza od brata.
Sposobem Barry'ego na życie było ciągłe marudzenie.
Z tego, co wiem, możliwe że jest gejem.
Nie wydaje mi się.
Jest silniejsza nawet od ciebie.
W rok przeżyła więcej niż ty w dziesięć,
siedząc za biurkiem i gromadząc pieniądze.
Pieniądze, których nie używałeś...
I jaki z nich pożytek?
Teraz wasza rodzina szykuje się na sprzedaż, tylko po co?
Może, gdybyś dał jej na własną łódź i bezpieczniejszy sprzęt
albo wysłał ją na te babskie wyprzedaże...
może wtedy nie podjęłaby się tych strasznych sportów.
Może gdybyś dostarczał jej emocji w domu...
A ty, Aleksandro...
ciągle uprzykrzająca życie matce, gdy ta chciała ci coś wpoić.
Wstydź się.
Powinnaś ją naśladować.
To dobra dziewczyna.
Witaj, Alice.
To ja, Matt.
Świetnie cię widzieć.
Ciebie również.
Witaj, Tutu.
Oto Aleksandra.
Twoja wnuczka.
A to zięć, Matt.
Należą do rodziny.
No, oprócz tego dzieciaka, bo jego nie znam.
Kim jesteś?
I co tu robisz?
To mój przyjaciel.
Dzień dobry.
Alice...
Idziemy do Szpitala Królowej, by odwiedzić Elizabeth.
- Naprawdę? - Tak.
Ona nas potrzebuje.
Tak samo jak, gdy była mała. Dlatego musimy ją odwiedzić.
Zastanów się więc, co chciałaby mieć na sali,
a weźmiemy to i położymy przy łóżku.
Królowa Elżbieta?
To cudownie.
Muszę ładnie się ubrać.
Ona tak na serio?
Zamknij się, smarkaczu.
Nigdy nie poznałam Królowej.
Sorka, stary.
Tylko się śmieję. Przecież to zabawne.
Przecież ona świadomie się nabija.
Zaraz cię zdzielę.
Przecież to niedorzeczne.
Przecież...
jak często staruszek odwija się i uderza cię w twarz?
Przez te wszystkie lata dostałem od niego kilka razy.
Wyrażaj się.
Pokaż.
Cholera jasna.
Opanujecie się, gdy tu jestem?
Przestańcie się dotykać.
Stary!
Może żona cię zdradzała właśnie przez brak dotykania.
Mały chujku, często obrywasz?
No nie wiem.
Swoje już dostałem.
Wiesz, że twój przyjaciel to skończony debil?
Mój braciszek cierpi na debilizm.
Nie używaj tego wyrazu jako obelgi.
- Ale wariat, nabrałeś się. - Sid, jesteś do bani.
Skoro o tym mowa...
nie sądzicie, że oni i staruszkowie mogliby się streszczać?
No bo nieraz...
wieki im zajmuje przejście przez jezdnię.
Ale później robi mi się przykro.
Tato?
Co?
Nie zapominaj, że wiem, gdzie mieszka.
Siadaj z przodu.
Nic o nim nie wiesz? Gdzie pracuje, czy ma żonę?
Tylko tyle, że nazywa się Brian Speer.
Dlaczego nie spytałeś Kai i Marka?
- Bo nie. - Ale dlaczego?
Nie chciałem wiedzieć.
Poszukamy czegoś w Internecie.
No dobra...
To tutaj, jesteśmy. Zatrzymaj się.
- Tutaj? - Tak.
Tu?
To tutaj mieszka?
Nie wiem, ale to tu ich widziałam.
Zadzwonić?
Nie... to bez sensu.
Nachodzimy go... to...
Przyjechaliśmy, zobaczyliśmy i to nam wystarczy.
- A teraz możemy jechać. - Tak naprawdę to żadne nachodzenie.
Jak byś zareagował na jego widok?
Porozmawiał, uderzył, czy co?
Chyba chcę go tylko zobaczyć.
Tato, zatrzymaj się.
Czemu?
Cofnij.
- Czemu? - No cofnij.
- Spójrz. - Ale na co?
No zobacz, to on.
AGENT NIERUCHOMOŚCI: BRIAN SPEER
Już wiemy, jak wygląda.
Witam, mówi Brian z Gold Coast Real Estate.
Przykro mi, ale nie mogę rozmawiać.
Podaj nazwisko, numer i godzinę połączenia,
a oddzwonię tak szybko jak to możliwe.
Mahalo.
Cześć, Brian.
Nazywam się Herb Fitzmorris i interesuje mnie dom na ulicy Koloa.
Ten z ozdobnym płotem i bramą.
Mój numer to: 6452796.
Z góry dziękuję.
Pozwólcie, że najpierw wejdę sam.
Tylko na momencik.
Miałaś poprosić o rozwód? Dla jakiegoś idioty, Briana Speera?
Jaja sobie robisz?
Kim ty jesteś?
Wiem jedynie, że jebanym kłamcą.
Co masz na swoją obronę?
Śmiało, sypnij żartem
i powiedz, że źle to odebrałem.
Powiedz, że nie radzę sobie z uczuciami
i że muszę iść na terapię.
Małżeństwo nie polega na wspieraniu partnera?
Bo jakoś mi nie pomagałaś
i nadal tego nie robisz.
Leżysz sobie pod respiratorem i rujnujesz mi życie.
Jesteś bezlitosna.
Też kiedyś miałem prosić o rozwód.
Córeczka tatusia.
Idę po nasze dzieci.
Alex wróciła ze szkoły.
Bądź miła.
Mamo, patrz, kto przyszedł.
Opowiedz, jak się ostatnio opiłaś.
Powiedz, że jesteś alkoholiczką.
Dziewczęta, to nie czas na żarty.
Cześć, mamo.
Przepraszam za zachowanie.
Za marnowanie waszych pieniędzy na drogie prywatne szkoły.
Pieniędzy, które mogłaś wydać na maseczki, masaże...
i sprzęt sportowy.
- Przepraszam za wszystko. - Wystarczy.
Za to, że my, a zwłaszcza tata, nie byliśmy wystarczająco dobrzy.
- Przestań, to nie na miejscu. - Albo co, dasz mi karę?
Wyślesz do szkoły z internatem? Dasz czas na ochłonięcie?
Cholera jasna!
Dostało ci się.
Scottie, wyjdź na korytarz.
- Ale to ona źle się zachowuje. - Poszukaj Sida.
On pali papierosy, nie chcę być biernym palaczem.
Idź, natychmiast.
Uderzyłeś mnie?
Nie masz prawa tak do niej mówić, umrze za kilka dni.
- Takie mają być twoje ostatnie słowa? - Ależ mam do tego prawo.
Jestem na nią wściekła. A ty już jej wybaczyłeś?
Na to przyjdzie pora, teraz myśl o pozytywach.
I nie mów tak przy swojej siostrze.
Nie ujmuj w jej oczach autorytetu matki.
Powiedz coś innego.
Wiem, że często się kłóciłyśmy,
ale zawsze chciałam być taka jak ty.
I jestem. Dokładnie taka sama.
To prawda.
Głównie na dobry sposób.
Może i trochę na ten zły. To się jeszcze okaże.
No tak...
Tato, to Reina.
A oto moja siostra, Sid, a na łóżku leży nasza mama.
Witam.
Witaj.
Więc to twoja mama?
Więc to chyba prawda.
Uścisnąć jej dłoń?
- Jak chcesz. - Wolę nie.
Rozumiem, że twoja babcia nie czuje się najlepiej.
Nie jest za dobrze.
Operowano jej brzuch i dostała jakiejś głupiej infekcji.
Ohyda.
Reina, dziękujemy za przyjście...
Scottie, dam ci pieniądze i idźcie we dwie na lody.
Za dużo węglowodanów.
Węglowodanów?
Zejdźcie więc na stołówkę i kupcie sałatę.
Dobra, starczy. Czyli nie kłamałaś.
Nie pobawimy się?
Nie, do zobaczenia w klubie i oby twoja mama wyzdrowiała.
Pa.
O co chodziło z tym kłamaniem?
O co cię oskarżała?
Że mama wcale nie jest w śpiączce.
Więc musiałaś udowodnić, że to prawda jakiejś piździe?
Co tym masz pod kopułą, siano?
Zamknij się, osierocona zdziro.
Spokojnie, cukiereczku.
Kto nauczył cię takich słów?
Telefon od Gold Coast Real Estate
- Nie, nie, nie. - Halo.
Nie, ma pani dobry numer.
Mówi jego asystentka, Sharon. W czym mogę pomóc?
Kto mówi?
W porządku, rozumiem. Ten albo tamten.
Przekażę mu. Mahalo.
To była Bonnie Tanaka, pośredniczka.
Speer będzie na Kauai do następnego tygodnia,
ale może sama cię oprowadzić,
chyba że wpadniesz w niedzielę na dom otwarty.
Witam, panie King.
Cześć, Buzz.
Przykro mi z powodu żony, mam nadzieję, że wydobrzeje.
Dzięki.
To naprawdę do bani.
Wiem.
Wszyscy pytaliście o Elizabeth, a ja odpowiadałem wymijająco.
Zaprosiłem was tu dzisiaj, by powiedzieć,
że nie wyjdzie ze śpiączki.
Nie uda jej się.
Więc w tym tygodniu...
tak naprawdę to jutro...
zgodnie z jej życzeniem odłączymy ją od respiratorów.
Wszyscy ją znamy... zawsze postawi na swoim.
Chciałem powiedzieć wam osobiście,
gdyż wszyscy jesteście naszymi najbliższymi przyjaciółmi.
Razem z dziewczynkami doceniamy pomoc udzieloną w ostatnich tygodniach.
Przygotowywanie posiłków, telefony...
Możemy ją zobaczyć?
Tak, oczywiście, że tak. W tym właśnie rzecz.
Chciałem powiedzieć, byście to zrobili jak najszybciej.
Wszyscy.
Nie odwlekajcie tego na później.
Każdy, kto ją kocha, zasługuje na pożegnanie.
Chyba oszalałeś.
Mamy zaprosić jego, by się pożegnał?
Nie będzie mnie jeden dzień, wyjadę rano i wrócę następnego wieczora.
Jeśli zejdzie dłużej, to poświęcę góra dwa dni.
Muszę spróbować, nawet jeśli go nie znajdę.
Odpuść sobie, tato.
Masz ważniejsze sprawy niż jakiś Brian Speer.
Nagrywasz to?
Streszczam zeznania.
Jak możesz teraz pracować?
- A ty chodzić do kina? - Tak, żeby wyrwać Scottie z domu.
Ty za to chcesz zaprosić go, by pożegnał się z mamą.
Chyba...
ona chciałaby, żeby się dowiedział.
Więc zadzwoń do biura i powiedz, że to pilne.
Przez telefon może się wymigać.
Nie to, co osobiście. Chcę zobaczyć wyraz jego twarzy.
Więc ja też jadę.
Musisz zostać ze Scottie.
Jebać to, lećmy wszyscy.
Matt King, siema.
- Cześć, Ralph. - Cześć.
Jak leci?
- Dobrze cię widzieć. - To kuzyn Ralph.
- A właśnie. - Miło mi poznać.
Więc co tu robicie?
Wpadliśmy na kilka dni.
Byłem właśnie na Kahului w sprawie służbowej.
Przyleciałeś na spotkanie z krewnymi?
Upewnić się, czy są zadowoleni z wyboru?
Porozmawiać z kuzynem Hugh?
Nic z tych rzeczy. Mały wypad, by wyrwać dzieci z miasta.
Ale chodzi o Holitzera?
Wszyscy o tym wiemy.
Kuzyn Hugh tak chce, znają się od dawna. Mam jednak pewne obawy.
Musimy zażądać więcej pieniędzy. Taka szansa się nie powtórzy.
Będę z wami współpracował.
Zgodzę się na decyzję większości.
- Miejmy to już za sobą. - Dobra.
A co z Elizabeth, wyzdrowieje?
Bez zmian.
To twarda babka. Nic jej nie będzie, prawda?
Pewnie.
Gdzie się kierujecie? W stronę Hanalei?
Do Princeville.
Mogę was podwieźć.
- Tak? - No pewnie.
Chodźcie, dzieci.
Kuzyn Ralph nas podrzuci.
- Ralph. - Co tam?
Zjedź tutaj, obejrzymy ziemię.
Po raz ostatni, co?
Masz czas?
Nic innego mi nie pozostało.
Chyba tu wybudują pole golfowe.
Ma rywalizować z tym z Pebble Beach. Zwabić tych wpływowych.
Scottie, kochanie, chodź zobacz.
Tylko ostrożnie, Scottie.
Co wy wkręcacie?
Ta ziemia należy do was?
Nie osobiście, należy do funduszu powierniczego.
Ale jest nasza jeszcze przez kilka dni.
W tym miejscu ogromny kurort,
tam miejsce na reklamy,
a wszędzie tam domy.
Częściowo zgadzam się z przeciwnikami tej sprzedaży.
Będą się kłócić podczas spotkania.
Nie mamy wyjścia.
Za siedem lat fundusz zostanie zerwany, a wtedy wszystko przepadnie.
Szkoda, nieprawdaż?
Z drugiej strony...
i tak nie była w ogóle używana.
A teraz cały świat będzie mógł się nią cieszyć.
Dobrze się przyjrzyjcie, dziewczęta.
To część spadku waszej prapraprababki...
jeszcze za czasów Kamehamehy I.
Tutaj obozowałyśmy z mamą.
Jak my wszyscy przez te wszystkie lata.
Mnóstwo wspomnień.
Na wszystko przychodzi pora.
A co ze mną?
Też chcę rozbić obóz.
Chcę się spotkać ze znajomym, chyba zatrzymał się tutaj.
Nazywa się Brian Speer.
S-P-E-E-R.
Przykro mi, panie King, nie ma nikogo o tym nazwisku.
W porządku, dziękuję.
Scottie...
Co masz pod kostiumem?
To moje plażowe cycki.
Masz natychmiast je wyjąć.
Jak możecie jej na to pozwalać?
O niczym nie wiedziałam. Zdejmuj je, głupku.
Scottie, wielkie cycki pogrubiają.
Masz coś?
Hotele to ślepy zaułek, spróbowałem w jego biurze.
Wynajmuje dom w Hanalei, prawdopodobnie gdzieś przy zatoce.
Chodźmy na spacer.
Dobry pomysł.
Scottie.
Możemy popływać z rekinami?
Czytałam w ulotce hotelowej, że wpuszczają cię w klatce do wody,
a później wrzucają do niej pokarm, a rekiny same podpływają.
Możemy?
Nie po to tutaj przyjechaliśmy.
Więc co będziemy robić?
Jak poznałeś mamę?
Studiowałem prawo z kolegą ze stałego lądu,
szliśmy właśnie do klubu, a wasza mama z niego wychodziła.
Spojrzała na mnie i spytała, czy sądzę, że będzie dzisiaj padało.
Spodobała ci się?
I to jeszcze jak.
Lubię jej opowieści. O tym, jak biegała nago na weselu.
O Boże.
Jest ich tak wiele.
Twoją mamę kiedyś gonił rekin.
A to niby kiedy?
Polecieliśmy na Moloka'i wraz z Markiem i Kai.
Wasza mama podczas surfowania zobaczyła pod sobą rekina.
- Obejrzyjmy któryś z tych. - Nie będziemy oglądać pornoli.
- Dawaj to. - Nie.
Tata Reiny je ogląda.
Reina nazywa je filmami do masturbacji.
Gdy była sama, zaprosiła chłopców, by zobaczyć, czy urośli na dole.
I jeden urósł.
Ta Reina musi być świetna.
Byłaś u niej? Oglądałaś taki film?
Nie.
Scottie...
Reina to pojebana zdzira, trzymaj się od niej z daleka.
Skończy jako narkomanka wykorzystywana przez głupoli.
To pizda. Powtórz.
To pizda.
No dobrze...
- To pizda, pizda, pizda... - Dobra, już starczy.
...pizda, pizda, pizda...
Nie rozumiem jej. Nie wiem już, co z nią zrobić...
Te wszystkie rzeczy... Co jej chodzi po głowie?
Ty taka nie byłaś.
Wyrośnie z tego.
Nie jestem pewien. Sposób, w jaki przy mnie mówicie,
ukazuje wasz brak poszanowania dla starszych.
Cześć.
Sprawdzasz mnie?
Ostatnio mam problemy ze snem.
To zrozumiałe.
Martwię się o córki.
Chyba coś im dolega.
Sam robiłem dziwne rzeczy, będąc dzieckiem.
Nadal je robię.
Po śmierci żony będzie jeszcze gorzej.
Co Alex o tym wszystkim myśli? Co takiego mówi?
Nic.
Co to znaczy? Myślałem, że rozmawiacie cały czas.
Ale nie o naszych problemach.
Radzimy sobie z nimi, rozmawiając o czym innym i bawiąc się.
Co byś zrobił na moim miejscu?
Jak poradziłbyś sobie z moimi córkami?
Z tym facetem, którego chcemy odnaleźć?
Już ci mówiłem.
Jego jaja położył na kredensie i napieprzał kijem z kolcami.
A z córkami to nie wiem.
Pewnie wymienił na synów.
Jeszcze trafiłby mi się ktoś taki jak ty.
Nie jestem taki zły.
Jestem bystry.
Nie obraź się, ale do bystrego to ci daleko.
Myli się pan, panie adwokacie.
Jestem bystry i dbam o higienę.
Jestem niezłym gitarzystą
i dobrym kucharzem, cały czas coś pichcę.
Jestem wiceprzewodniczącym szkolnego klubu szachowego.
No i zawsze mam ziółko.
Twoja mama musi być dumna.
Niewykluczone.
Jest teraz raczej zajęta.
A czym się zajmuje?
Pracuje jako recepcjonistka w klinice zwierzęcej.
Ale głównie odbudowuje atmosferę po śmierci mojego ojca.
Zmarł kilka miesięcy temu.
24 listopada.
Pijany kierowca.
Właściwie obaj kierowcy byli pijani.
Tak...
Dobrej nocy, Sid.
Dobranoc, szefie.
Do zobaczenia rano.
Nie oddalajcie się, proszę. To się tyczy Skylar i ciebie, Colt.
Popilnuj siostry, zaraz wrócę.
Pewnie masz z nimi sporo kłopotów.
Owszem.
Pewnie nie dają ci spokoju.
Niemalże cały czas, ale są teraz w takim wieku.
- A ile mają lat? - Osiem i dziesięć.
Ja mam dwie dziewczyny.
Dziesięć i siedemnaście.
I nie widzę końca tego zajmowania się nimi.
Mieszkacie tu?
- Na O'ahu. - My również.
Zabrałem córki z miasta na kilka dni.
Ich matka leży w szpitalu, odpoczynek dobrze im zrobi.
A co się stało, jeśli wolno spytać?
Wypadek na łodzi, uderzyła się w głowę.
Na żaglówce czy motorówce?
Na motorówce.
Oby wyzdrowiała, życzę jej jak najlepiej.
Nie tak daleko, Skylar.
Więc zatrzymaliście się w którejś z tych chatek?
Męża wezwano tu do pracy, więc zrobiliśmy z tego wakacje.
Zna właściciela, więc...
- Hugh Kinga? - Tak.
To mój kuzyn.
Więc pewnie znasz mojego męża, Briana Speera?
Niestety nie znam.
- Założyłam, że skoro... - Tato.
Coś mnie ugryzło.
Miło się rozmawiało.
I wzajemnie, trzymajcie się.
Jest kuzyn Hugh. Zajmij ten stolik i zamów mi coś.
- Ale co? - Cokolwiek.
- Cześć, Hugh. - Cześć, Mattie.
Co tu robisz?
Oczekiwałem cię dopiero na spotkaniu.
Odciągam dziewczynki od szpitala na te kilka dni...
- A to... - Scottie i Alex.
Ale urosły.
Potrzebowaliśmy zmiany otoczenia.
Przechodzisz przez męczarnie.
Tak.
Ale Elizabeth jest twarda.
Jest wojowniczką, da radę.
Napijesz się?
Tak, to samo co tobie.
Julia.
- Old Fashioned dla mojego kuzyna. - Sekundę.
- Miło cię widzieć. - Ciebie również.
A poza tym, jak leci?
Raczej to samo.
Staram się pogodzić naszą transakcję i szpital.
Sporo osób mieszka w twojej chatce.
Gdybym tylko wiedział, że przyjeżdżasz...
Nie, nie o to chodzi.
Interesuje mnie jej nabywca.
Nazywa się Brian Speer.
Zdeterminowany skurwysyn.
To siostry Lou...
Lou ma siostrę, a mąż tej siostry...
Szwagier Lou jest jego kuzynem.
A kto to Lou?
Mówisz o tym domku przy zatoce czy przy torach?
Przy zatoce, facet z żoną i dwójką dzieci.
No tak, ten zdeterminowany skurwysyn.
Nasz kontrahent jest jego szwagrem i dla niego pracuje.
Jak to nasz kontrahent?
No jak to kto? Don Holitzer.
Holitzer.
Szwagier Dona mieszka w mojej chatce.
Brian Speer.
Myślałem, że się znacie, jest przecież pośrednikiem.
Więc jeśli sprzedamy Donowi,
a tak zrobimy, bo też tego chcesz, prawda?
Miły z niego facet, wyjdzie nam to na dobre.
Później, gdy rozbuduje, sprzeda, wydzierżawi i tak dalej,
wpuści swojego szwagra do chatki, by ten zajął się transakcjami.
Wieloma.
Ogromne osiągnięcie.
Tego wieczora zagra dla nas mój uzdolniony bratanek.
Oto Heola.
Jaki on jest?
Kto?
Brian Speer.
Co o nim wiesz?
Tyle że szczęśliwy skubaniec zbije fortunę z prowizji.
Chyba że zrezygnujemy.
Wszyscy zgodziliśmy się na Dona.
Ty też, Matt, sam mówiłeś.
Zgadza się... masz rację.
- Dobrze było cię widzieć. - Ciebie też.
- Do zobaczenia na zebraniu. - Cześć.
- Tu jest zajebiście. - Zdecydowanie.
- Zamówiliśmy ci złotą makrelę. - Super.
Kobieta, którą poznałem na plaży, to jego żona.
- Ale czyja? - Briana Speera.
Co, ta laska z kapeluszem?
- Owszem. - Jesteś pewien?
- Tak. - Więc jest żonaty.
- Dlaczego nic nie powiedziałeś? - Bo to z nim chcę rozmawiać.
Wiem, gdzie mieszkają.
Naprawdę?
Więc chodźmy tam i zapukajmy do jego drzwi.
O tym mówię.
Tylko się nie ekscytuj, to żadna zabawa.
Po to tu przyjechaliśmy.
Zgadza się.
Zagadaj jego żonę, gdy będę z nim rozmawiał
i zajmij czymś Scottie i jej dzieci.
Dobra. Sid, chodź tutaj.
- Daj mu popalić. - Chodź, Sid.
No dobra...
Przepraszam, że cię w to wciągnąłem. Sam powinienem się tym zająć.
- Myślę egoistycznie. - To ja cię wciągnęłam, to ja wiedziałam.
Nie zachowuj się jak baba.
Cześć.
- Poznaliśmy się rano na plaży. - Witaj.
Ale ze mnie idiota.
Przypomniało mi się, że znam twojego męża.
Wracaliśmy z hotelu z kolacji i stwierdziliśmy, że wbijemy na chwilę.
- Świetnie, zapraszam. - Dziękuję.
Nazywam się Matt King, a to Aleksandra.
- Julie Speer. - Cześć.
Zastanawiałam się, czy to nie ty jesteś w gazetach.
Musisz znać Briana, jest w to zaangażowany.
Zgadza się.
Pewnie spotkałem go gdzieś przelotem.
Urządzacie rodzinne zebranie, by podjąć decyzję?
- Przepraszam, nie powinnam pytać. - Nic się nie stało, masz rację.
Za kilka dni będzie po wszystkim.
- Zjecie lasagnę? - Dzięki, przed chwilą jedliśmy.
- Coś do picia? - Pewnie.
- Czerwone wino i mrożona herbata? - Wyśmienicie.
- Cześć. - Witaj.
- Nazywam się Brian. - Chyba się poznaliśmy.
Matt King.
Mąż Elizabeth, ją też chyba znasz.
A oto nasza córka, Aleksandra.
Szłam po coś do picia.
Bardzo dobrze.
- Pomóc ci? - Nie, dam sobie radę.
Elizabeth umiera.
A nie, chwila. Pierdol się...
a ona umiera.
Odłączyliśmy ją dziś rano, umrze w przeciągu kilku dni.
To on?
- Co ją podkusiło? - Mnie nie pytaj.
Ładnie mówi.
Przepraszam, nie myślałem, że do tego dojdzie.
Przepraszasz za śmierć mojej mamy? Za to, że ją ruchałeś?
Że wyruchałeś mojego ojca?
Za wszystko.
Nie chcę rujnować ci życia, a jedynie dać szansę pożegnania się.
Nie wiem, jak długo tu zostajecie, ale wymyślisz jakąś wymówkę.
W tym musisz być świetny.
Będziecie sami, byś mógł się pożegnać.
Słyszysz mnie?
Nie możecie tu być, sami rozumiecie.
Proszę uprzejmie.
Dziękuję.
Ale powaga, tylko nie mówcie, że omawiacie interesy.
- Rozmawiamy o miłości. - To miłe.
- Brian, zawołaj chłopców na kolację. - Niech się jeszcze pobawią.
- Niesamowita chatka. - Najlepsze miejsce na Hanalei.
Gdy przyjeżdżałem jako malec, nie był to domek letniskowy.
Dziadek cioteczny Warren wraz z Lillian wybudowali go w latach 20.
- Nie byłem wewnątrz od lat. - Oprowadzimy was.
Brian, może powspominacie z ojcem, a my porozmawiamy tutaj.
Z przyjemnością, jeśli nie masz nic przeciwko.
Wrócimy za moment.
Dobrze, co prawda nie jesteśmy tu na stałe, ale...
Weźmiesz to?
Zacznijcie stąd.
No i proszę.
Ciekawi mnie, jak się poznaliście.
Nie dam rady.
Mnie też nie jest łatwo. Jak się poznaliście?
Ponoć przyjechałeś tu tylko, by mnie powiadomić.
Zmieniłem zdanie. Jej przecież nie spytam.
Jak się poznaliście?
Na przyjęciu.
- Jakim? - Z okazji Super Bowl.
U Mitchellów.
Czy to ci w jakikolwiek sposób pomaga?
Wyświadczam ci przysługę, mógłbym ci teraz dokopać,
więc zmień nastawienie.
Co potem?
Jak zebrałeś się, by się z nią umówić?
To ma związek z transakcją? Wtedy tak postanowiłeś?
Nie, to nie tak, jak myślisz.
Stało się, tak po prostu.
Nic się tak po prostu nie dzieje.
Wręcz przeciwnie.
- Chciała mnie zostawić? - Tak.
Ale ja... chciałem tego uniknąć.
Kocham Julie.
Nie mów jej.
Proszę.
Nie wiem, czemu to zrobiłem, ale przepraszam.
Mówiła, że cię kocha?
Kochasz ją?
Nie kochasz.
Nie kochasz jej, chodziło ci wyłącznie o mnie.
Mówiłem, że to nie tak.
To był romans, zauroczenie, seks...
I chyba za bardzo się zaangażowała, a ja na to przystawałem.
Nie odmawiałem, gdy powinienem, a przecież kocham moją rodzinę.
Wszystko się ułożyło, niczego nie powie i nie musisz jej rzucać.
To niesprawiedliwe. Naprawdę ją szanuję.
To cudowna kobieta.
Ostatnie pytanie...
Tak?
Byłeś w mojej sypialni?
Raz.
Byłbyś na tyle przyzwoity, by skłamać.
No dobra, dwa.
Leży w Szpitalu Królowej, gdybyś chciał ją odwiedzić.
Tylko to chciałem powiedzieć.
Niesamowite, wszystko przerobione, nowe wyposażenie.
Niezłe.
Alex, czas na nas.
Dzięki za wizytę.
Miło było poznać. Może wpadniecie jutro na plażę?
Możliwe.
Miło było poznać.
Kiedy ją odwiedzi?
Nie mam pojęcia.
Było mu przykro?
Mam taką nadzieję.
Mogłeś powiedzieć jego żonie, ale tego nie zrobiłeś.
Ja bym jej powiedział, facet nawet nie wie, jakiego miał farta.
Zasługuje, by wiedzieć.
- Albo już zawsze będzie głupią suką. - Sid...
Tylko mówię.
Nie ma się co unosić.
Mamy to już za sobą.
Teraz musimy jeszcze powiedzieć Scottie.
Poprosiłem dr Johnston, by nam w tym pomogła.
Twoja mama wkrótce umrze.
Jesteśmy.
Cześć.
Cześć, Barry.
Dobrze cię widzieć.
Alex, przynieś krzesła.
Znowu ty.
A więc...
jaka decyzja?
Niewiele mam do wyboru.
Improwizujemy i upewniamy się, że ona ma się dobrze.
Chodziło mi o kontrahenta?
Na kogo się zdecydowałeś?
Ile z tego masz?
Tato...
na pewno dowiesz się z gazet.
Nie muszę czytać, dowiem się tu i teraz.
To nie miejsce na takie rozmowy.
Dla ciebie to nic. Milion w tą czy w tamtą.
Niezła ironia.
Spotkało cię szczęście w nieszczęściu.
Dała ci wszystko, Matt.
Szczęśliwy dom i dwie niesamowite córki.
- O co ci chodzi? - Powinieneś był kupić tę łódź.
- Taką, z którą by była zaznajomiona. - To nie ona prowadziła.
Jej czy nie jej łódź, to niczego by nie zmieniło.
Nie zwalisz winy na mnie.
Kłócisz się o szczegóły.
Była wierną żoną, zasługiwała na więcej.
Tu się zgodzę.
Do cholery jasnej, dajże mu spokój.
Tata świetnie sobie radził w zaistniałej sytuacji.
Wychodzimy?
Jeszcze nie, mamo.
Ale z niego dupek.
- Zawsze taki był? - Tak.
Imiennik tego cudownego miejsca, wybitny prawnik i bankier.
Bywalec Starych Hawajów.
Żadnej niespodzianki, poza nieprzychylnymi sprzedaży,
wygrywa Don Holitzer. Spółka z Chicago daleko w tyle.
Świetnie.
Postępujemy słusznie, Mattie.
Przynajmniej nie wybudują sieci supermarketów.
Dobrze.
Decyzja należy do ciebie, wszyscy ją poprzemy.
No, prawie wszyscy.
Dawaj, kapitanie, zadecyduj.
To po prostu dziwne.
Co dokładnie?
Nie pozyskaliśmy tej ziemi, jedynie nam ją powierzono.
A teraz...
Nie mogę.
I nie zrobię tego.
- O czym ty mówisz? - Nie podpiszę tego.
Co ty wyprawiasz, Matt?
Masz sporo na głowie, ale nie zjebiesz nam tego.
To koniec.
Nie chcę umowy z Holitzerem... ani z nikim innym.
Chcę zatrzymać ziemię.
Pomieszało ci się w głowię, Mattie.
Przemyśl to przez kilka dni.
Nie potrzebuję, ja mam władzę i to ja decyduję.
Mamy inne interesy, zmieniamy się w korporacje, coś wymyślimy.
Jesteś powiernikiem.
Dobrze wiesz, że mamy tylko siedem lat.
Siedem lat, by wymyślić, jak ją zatrzymać.
Zapłacisz nam za to.
To, że jesteś prawnikiem, nie znaczy, że będziemy się bać.
Nikt nie chce tego robić.
Jesteśmy rodziną.
Całemu stanowi ulży.
Gdy podpiszę umowę, to, co mieliśmy chronić, przepadnie.
Żadni z nas tubylcy.
Chodzimy do prywatnych szkół, klubów, nie znamy hawajskiego,
ale płynie w nas hawajska krew.
I jesteśmy powiązani z tą ziemią.
Podobnie jak nasze dzieci.
Cudem 150 lat temu weszliśmy w posiadanie tego skrawka raju.
To ja jestem powiernikiem i nie podpiszę tego.
Nie podpiszę.
Jeśli mnie pozwiecie, to jedynie nas do siebie zbliży.
No dobra.
Słuchajcie!
Kuzyn Mattie chce coś ogłosić.
Przygotujcie się.
Proszę.
Julie?
Wiem, że dopiero się poznaliśmy, ale cały czas o was myślałam,
wiedziałam, że ona tu leży i że powinnam wpaść.
- Pamiętasz Alex. - Cześć.
To Scottie i Sid. Pani Speer.
Julie.
Zna pani moją mamę?
Nigdy jej nie poznałam, ale sporo o niej wiem.
Dziękujemy za wizytę.
Cudowne kwiaty.
- Scottie, Alex, chodźmy na stołówkę. - Dobrze.
Wstawaj, Scottie.
- No idę. - Rusz się.
Jeszcze chwilę.
- Scottie. - Idę.
Nie mam pojęcia, ile wiesz o stanie mojej żony,
ale ona niedługo umrze.
- Głównie dlatego tu jesteśmy. - Wiem.
Jestem tu, gdyż wiem o tym.
Przyszłam tu za Briana.
A ktoś z naszej rodziny powinien tutaj być.
Powiedział ci?
Dziwnie się tamtego dnia zachowywał i nabrałam podejrzeń.
Już wtedy wiedziałam.
Wreszcie się przyznał, od tego czasu ciągle się kłócimy.
A to nie jest łatwe przy dzieciach.
To dla mnie niewyobrażalne.
A waszą decyzję dotyczącą ziemi uważam za słuszną,
ale dla Briana to... Wszystko to jest skomplikowane i pomieszane.
Wiem.
Jestem wściekła, a jednocześnie jest mi przykro.
Nie wyobrażam sobie, przez co przechodzisz.
Mogę jej coś powiedzieć?
Pewnie.
Elizabeth, jestem Julie.
Żona Briana.
Chciałam ci tylko powiedzieć,
że ci wybaczam.
Za próbę odebrania Briana,
za to, że nieomal zniszczyłaś moją rodzinę.
Muszę ci wybaczyć...
po prostu muszę.
Mimo że powinnam cię nienawidzić.
Dobrze, już wystarczy.
Muszę ci wybaczyć.
Naprawdę już wystarczy.
Chodźmy.
Dziękuję, Julie.
Wiedz, że on jej nie kochał.
Nie kochał jej.
Dlatego przyszłam.
Dobrze.
Żegnaj, Elizabeth.
Żegnaj, ukochana,
przyjaciółko...
bólu...
radości...
Żegnaj.
To by było na tyle.
Jest na tym świecie kilka miejsc, które są ciężko dostępne,
są również takie, w których ciężko przeżyć.
Przeciętna temperatura na biegunie południowym wynosi -50 °C.
Z truskawkami...
i ciasteczkiem kawowym.
Świetnie.
Antarktyda była niegdyś miejscem tropikalnym.
Pełna życia oraz gęstych lasów.
Wtedy jednak kontynent zaczął dryfować na południe.
Zanim do tego doszło, lasy zostały wyparte przez nową powłokę...
lodu.
Wszyscy dawni mieszkańcy dawno powymierali.
Niemalże wszyscy.
Pingwin królewski formalnie jest ptakiem.
Jedyną różnicą jest to, iż zamieszkuje on morze.
A jeśli zastanawiacie się, co robi tutaj, na lodzie,
to dowiecie się za chwilę.
Co roku, o niezmiennej porze,
opuszcza on swój dom i wyrusza w niesamowitą podróż,
przemierzając bardzo długą drogę...
Tłumaczenie i napisy: timeless
.:: Napisy24 - Nowy Wymiar Napisów ::. Napisy24.pl